Anneliği Hafızada Saklamak: Obje, Duygu ve Hatıra Arasındaki Bağ

Sevgili Anne,

Bir gün bir bakıyorsun, o minikler büyümüş.
O ilk an — hastanedeki sessizlik, eve dönüş, ilk dokunuş, ilk koklama... — şu anda, usulca başka bir yerde dağıtılıyor. Ama bazı anlar var ki, insan ne olursa olsun onları kaldırmak istemiyor.

Birçok anne gibi senin de aklından geçmiştir:
“Bunu nasıl saklarım?”
“Bir gün yaşadığında ona sahip olabileceğin ne olacak?”

Anı anlattığımız şey sadece bir zihinsel görüntü değil.
Çoğu zaman ayrıntılarımızı içeririz, bakarız, sakladığımız bir nesneye ihtiyaç ortaya çıkar.
Çünkü o nesne, sadece bir eşya değil.
Bir hisle bağ kurma yolu.
Ve aslında bu çok insani bir ihtiyaç.

Psikoloji bize ne söylüyor?

Ünlü psikiyatr Donald Winnicott , bebeklerin annelerinden ayrıştırma sürecini “geçiş nesnesi”ne ihtiyaç duyulduğunu söylüyor.
Bu, bir battaniye olabilir, bir oyuncak ya da annenin sesiyle özdeşleşmiş bir nesnedir.
Bebek, duygusal olarak henüz hazır olmayan bir boşluktur, o nesneyle doldurulur.
Yani nesneler, sadece fiziksel değil; duygusal taşıyıcılardır.

Aslında aynı şekilde biz yetişkinlerle benzer şekilde işler.
Özellikle annelik gibi derin, dönüşümlü bir deneyim yaşarken, bir şeyi sürdürmek, bir isteği sürdürmek istiyoruz.
Bir kolye, bir not, bir ilk oyuncak, bir ultrason çıktı.
Bunlar sadece “anı” değil; bazen “varoluşun kullandıkları” gibi gelir.
“Ben o anı numaraları” deme şeklimizdir.

O artık yok. Ama bazıları kalmalı.

Günlük koşturmanın içinde her şeyi hatırlamak mümkün değil.
Ama kayıt edilmeyenlere bir alanın açılması mümkündür.

Bir fotoğrafla.
Bir defterle.
Bazen de küçük bir nesneyle.

O anı her gün yanında yürüyor gibi değil belki —
Ama bir gün çekmecede eline geçerken, içini ısıtan o şey.

Peki, tüm bunları neden anlatıyoruz?

Çünkü eğer bu okuyorsan, senin de içinde bu hafızayı koruma ihtiyacı var.
Ve bil ki, bu ihtiyaç çok değerli.
Bir annenin saklanması, saklanması, hatıra yaratma arzusu…
Bunlar sadece duygu değil, aynı zamanda büyümeyle kurulanın bağın görünmeyen uzantısı.

İşte biz bu yüzden bu koleksiyonu oluşturduk.
Hatırlamak istenen şeyleri taşıyabilmek için.
Ama önce kendi içindeki o sesi duymayı istiyorum:
Ne kız kardeşin?

Sevgimizle,
Pia Yuli.